حسين عليه السّلام كشته مىشود ، اما پيش از شهادت بايد پرده‌ها را بالا بزند و عواملى كه ضرورت قيام و نهضت مقدس او را ايجاب كرد آشكارا بيان كند تا اجتماع در جريان پيشامدهاى تلخ كشور و خودسريهاى حكومت قرار گيرد . حسين عليه السّلام بايد از عاشورا كه آخرين فرصت اوست حد اكثر استفاده را ببرد و نداى آسمانى خويش را به گوش آن مردم و جهانيان برساند تا رسالت اسلامى و انسانى خود را به انجام برساند . حسين عليه السّلام مىخواهد در آن سرزمين و در ميان آتش و خون خطبه بخواند ؛ خطبه‌اى كه در آن فضيحت و فساد حكومت و شرايط دردناك اجتماع اسلامى را شرح دهد . از اين نظر ، در برابر آن مردم قرار گرفت و از حلقومى كه تشنگى سخت آن را رنج مىداد اين گونه شروع به سخن كرد : « تبا لكم ايتها الجماعة و ترحا حين استصرختمونا والهين فاصرخناكم موجفين سللتم علينا سيفا لنا فى ايمانكم و حششتم علينا نارا اقتدحناها على عدونا و عدوكم ؛ اى گروهى كه در اينجا براى كشتن من گرد آمديد ، مرگ و هلاكت بر شما باد ! شما سر گشته و حيرت زده به ما پناهنده گشته‌ايد و فرياد بر آورديد كه ما امام و رهبر نداريم . ما به سوى شما آمديم و نداى شما را اجابت كرديم . اكنون به رخ ما شمشير مىكشيد ؟ با همان شمشيرى كه ما به دست شما داديم . شما آتشى را براى سوزاندن ما شعله‌ور ساختيد كه ما آن را براى دشمنان خود و شما برافروخته‌ايم ! « فاصبحتم ألبا لاعدائكم على اوليائكم به غير عدل افشوه فيكم و لا امل اصبح لكم فيهم فهلا لكم الويلات تركتمونا و السيف مشيم و الجاش طامن و الرأى لما يستحصف و لكن اسرعتم اليها كطيرة الدباء و تداعيتم اليها كتهافت الفراش ؛ شما مردم اكنون بر پيكار دوستانتان اجتماع كرديد و بر حمايت از دشمنان خود اتفاق نموديد ، بىآن كه عدل و دادى را در بين شما اجرا كنند و يا به آرزوهاى خود در حكومت آنان دست يابيد ! آيا ننگ و عذاب بر شما نباشد با آن كه شما ما را رها كرديد و با دشمنان ما پيوند نموديد ! در حالى كه شمشيرها در نيام بود ، براى بر افروختن آتش جنگ و افكندن خود در آن شتاب نموديد ، چون پروانگانى كه خود را به آتش مىزنند و در ميان آن مىسوزند . « فسحقا لكم يا عبيد الامة و شذاذ الاحزاب و نبذة الكتاب و محرفى الكلم و عصبة الانام و نفثة الشيطان و مطفى السنن أ هؤلاء تعضدون و عنا تتخاذلون ؛ ننگ بر شما باد ! شما از بزرگان گمراهان اين امت و از شاذهاى اين اجتماعيد . شما كتاب خدا را به دور